Proost op onze Kroost!

Cabaretduo Grof Geschud brengt 'Kroost'

Eten & entourage

Ik had opnieuw het geluk en genoegen om met onze groep de stad in te trekken voor een nieuwe voorstelling. Samen met Evi, Gert, David, Joyce en Wouter trok ik naar de Arenberg in Antwerpen. Hier was ik nog nooit eerder geweest, maar ik verheugde me al op de zaal an sich, aangezien figuren als Alex Agnew hier eerder optraden en ik dus online shows heb gekeken die plaatsvonden in dat theater. Deze nieuwsgierigheid was helemaal terecht: wat een magnifiek gebouw, met voorname het interieur.

Ik loop een beetje voor op mezelf… We hadden namelijk eerst afgesproken om als groep een hapje te eten. Helaas konden Els, Melissa en Hilde er niet bij zijn en waren we dus met z’n zessen. We gingen naar een Mexicaans restaurant, we lachten, aaiden een hond, Evi en ik deelden nacho’s, … De avond was over het algemeen goed begonnen.

 

Niet voorbereid is ook voorbereiding

Eenmaal aangekomen en plaatsgenomen in de zaal, werd het mij duidelijk hoe Joyce, de enige niet-student onder ons, beter geïnformeerd was dan ikzelf. Zij wist ons achtergrondinformatie over het stuk te vertellen waarvan ik niet op de hoogte was (niet dat dat slecht was!). Zelf heb ik de neiging om, vooral wanneer ik in groep ben, mij te laten verrassen door het theater. Het gezelschap staat op de eerste plaats, de rest volgt wel en (hoge) verwachtingen zouden het alleen maar ruïneren. Wel was ik benieuwd geworden toen Joyce vertelde dat het om cabaret zou gaan: ik had dat nog niet meegemaakt in het echt, maar ben wel fan van enkele cabaretiers/stand-upcomedians die ik online volg. Voor de liefhebbers geef ik graag enkele suggesties mee, waaronder: Gabriel Iglesias, Gianmarco Soresi, Jeff Dunham en Randy Feltface. Dat zijn natuurlijk, naar mijn mening, hoge verwachtingen om tegen op te boxen…

Nog voor ik het goed en wel doorhad, was de voorstelling begonnen: de twee acteurs, Myrthe van Velden en Lander Severins, stonden op tussen het publiek en wandelden al zingend naar het podium. Dat deden ze in perfecte harmonie: hun stemmen vulden elkaar vlekkeloos aan en ze wisten elkaars ritme feilloos te volgen. Het humoristische aspect kwam vanaf de start aan bod: ze hadden mij meteen mee. Wel zweefde er een zorg rond in mijn hoofd, namelijk: ‘oei, dat is hier met muziek en zingen. Ik mag hopen dat het niet te afgezaagd, stereotiep of klef wordt.’ Ik vreesde dat het een soort two-man musical zou worden, waarbij alles overdreven werd gebracht en ik dus snel zou afhaken. Op een musical leek het uiteindelijk een beetje, maar het was niet helemaal overdreven. De zorgen die ze deelden in het stuk waren pijnlijk menselijk.

 

Exen met een Excelbestand

Het verhaal gaat namelijk als volgt: Lander en Myrthe gaan aan kinderen beginnen. Ze willen samen, of alleszins gelijktijdig, hun gezin uitbreiden. Dat doen ze met hun partners Kathleen en Jonathan respectievelijk. Daar zat alvast de eerste wending: ze zijn namelijk geen koppel… of toch niet meer. Myrthe en Lander zijn ex-partners die nog steeds fungeren als twee handen op één buik. Ze zijn elkaars beste vrienden en kennen elkaar door en door. Bovendien kiezen ze ervoor om zich samen voor te bereiden op het ouderschap aan de hand van een lijstje met de welluidende naam: ‘Things To Do Before We Do It’. Dat is een lijstje om u tegen te zeggen, waarmee ik het alleen maar eens kan zijn: het gaat om het grootbrengen van een mens; dat is niet iets wat je spontaan doet.

 

Feit of fictie?

Oorspronkelijk had ik het wat moeilijk met de betrouwbaarheid van het verhaal. Ik wist niet goed of het stuk autobiografisch of fictief was. Intussen geloof ik best dat het uit het leven gegrepen is, maar die tweestrijd in mijn hoofd leidde me wel even af van het toneel.

Het verhaal zelf bracht me evenzeer twijfels en vraagstukken. Zo leek de hele voorstelling met zichzelf in de knoop te liggen: aan de ene kant bespreken ze hoe belangrijk het is om goed voorbereid te zijn, om je bewust te zijn van (erfelijke) (familie)problemen, van je eigen valkuilen en blinde vlekken, … Terwijl ze aan de andere kant kritiek lijken te hebben op zij die hier redelijk hard in doorgaan. Aangezien er een duidelijk ontknoping ontbrak, begreep ik niet goed wat nu exact het punt van de voorstelling was.

 

Een hoop kapstokken maakt nog geen kledingkast

De weg naar het einde van de voorstelling bevatte zonder twijfel onderdelen die goed in elkaar zaten. Er werden sterke aandachtspunten besproken (en bezongen), er heerste een gebalanceerde afwisseling tussen humor en sentimentaliteit zodat het niet te overweldigend was, … maar ergens miste ik een samenhangend geheel. Er waren rode draden die doorheen de show terugkeerden, zoals het vaandelzwaaien, het in de trui kruipen en de doofpot, dat wel. Dat alles kwam helaas niet tot een werkelijke climax: er ontstond slechts één keer enige spanning, maar er was geen groot ‘conflict’ of een ontknoping. De show zelf voelde aan als een onderdeel van een geheel, wat best kan kloppen, aangezien ‘Kroost’ de derde voorstelling in het rijtje is. We ontvingen alvast kaartjes met informatie over de volgende voorstelling: ‘Broer’. Misschien komt er nog een vervolg hierop? Hoewel de muziek alleen maar beter werd en er een enorm sterk nummer werd gebracht naar het einde toe, vond ik het toch moeilijk om te accepteren dat het al klaar was (‘Dat was het al?’).

Myrthe en Lander: ze wisten me te doen lachen, ontroeren en nadenken. Ze legden zichzelf en hun diepste bezorgdheden bloot; niet alleen naar het publiek toe, maar ook naar elkaar. Het einde van hun romantische relatie betekende niet dat ze elkaar op andere gebieden niet meer kunnen ondersteunen, want ze delen zelfverzekerd samen het podium en hielpen elkaar uit de nood wanneer de één de draad kwijt was. Al merkte ik wel conflicterende gevoelens op: ze zien elkaar heel graag, maar misschien soms te graag. Zeker aangezien hun relatie nu uitsluitend vriendschappelijk is (zou moeten zijn?) en ze allebei andere, nieuwe romantische partners hebben. Alle elementen die ze brachten, kwamen stevig binnen en hadden elk een krachtige boodschap. Alleen is het jammer dat ik de algemene boodschap, een soort kast om al deze kapstokken in te hangen, mis. Voor mijn allereerste ervaring met cabarettheater vond ik het niet mis: ik zag voor het eerst live hoe een artiest ‘crowd work’ aanging en daar mooi doorheen de show opnieuw op inpikte met spitsvondige antwoorden. Het onderwerp van de kinderwens spreekt mij persoonlijk misschien niet aan, maar de muzikale bekentenissen over hun onzekerheden rond het thema resoneerden sterk. Zodanig eigenlijk dat ik de nummers graag nog eens zou willen beluisteren…

Joren