De Idealist

Verrassing!

Daar zit je dan, zoals ieder semester, op zoek naar interessante cultuurevenementen om te bezoeken. Plots kom je inderdaad iets interessants tegen – een acteur die je graag hebt… die dicht bij jou speelt! Het moet maar eens lukken.

Je kan het al raden: dat is exact wat er vorige week gebeurde. Ik kwam een voorstelling tegen waar Bart Hollanders in speelde – De Idealist. Samen met Bo Spaenc en zijn band voerden ze een muzikale monoloog op. Een muzikale monoloog… Hoe ziet dat eruit? Dat wist ik nog niet. Wat ik al wel wist, is dat Bart Hollanders een zekere Dirk speelt. En Dirk wil dood. Maar om dat zelf voor elkaar te krijgen is hij te laf, dus maakt hij een afspraak met een zekere meneer Smilov die voor hem een steen op zijn hoofd zou laten vallen die met degelijke snelheid, als het goed was, pas tot stilstand zou komen in zijn keel.

Hoge verwachtingen

Met die informatie ging ik naar De Werft in Geel, waar ik enkel ooit eens was geweest om een coronavaccin te halen, maar nu dus werkelijk binnenging voor de oorspronkelijke functie die het gebouw heeft. Ik was superbenieuwd naar de voorstelling, vooral omdat die eigenlijk zo kort was (20u15 – 21u30), waardoor ik mij begon af te vragen hoe ze die ietwat korte tijd gingen invullen. Daar kreeg ik al snel een antwoord op toen ik mijn toegewezen stoel zocht (die blijkbaar op de eerste rij was, hoe zalig?!) en eventjes wachtte tot de lichten eindelijk gedimd werden. Ik stond (zat) te popelen om eindelijk eens Bart Hollanders in het echt aan het werk te zien. Blijkbaar gold dat sentiment ook voor de band, aangezien Bo Spaenc en zijn groep als eersten opkwamen en er meteen een lap op gaven. Bo, aan zowel de drums als het keyboard (en nog een ander instrument dat niet zo goed zichtbaar was), Bjork Eriksson de gitarist (die trouwens niet zomaar een gitaar had, maar een dubbele gitaar hanteerde. Hoe cool is dat?) en de bassist zorgden er samen al snel voor dat de zaal gevuld werd met rockmuziek die de sfeer meteen goed zat.

Twee in één!

En dan kwam Bart Hollanders op. Met de loeiende muziek in de achtergrond stond hij daar, plastic zak in de hand, duwend op een knop van een of ander apparaat dat een vreselijk biep-geluid maakt (wat later gewoon een groep deurbellen van een appartementsgebouw bleek te zijn…).

Ik wist niet zeker waarnaar ik moest kijken. De liveband? De acteur? Ik had op zijn minst twee paar ogen nodig om deze verrassend intrigerende intro te kunnen appreciëren. En dat zou gelden voor de rest van de voorstelling, aangezien het eigenlijk zowel een concert als een verhaalvertelling was.

De Idealist gaat over een jongeman voor wie in het leven niets verloopt zoals hij dat verwacht of wil, zelfs niet wanneer hij er een einde aan wil maken. Om deze vertelling op te fleuren komt er zowel humor als tragedie aan bod en eindigt ze met een mooie, hoopvolle en indirecte boodschap: er is altijd wel, hoe klein dan ook, een reden om te blijven leven.

Om een delicaat onderwerp als zelfmoord te behandelen in de klaspraktijk, lijkt deze voorstelling met een handvol humor en absurdisme me eigenlijk wel toepasselijk. De emoties die Bart Hollanders zo prachtig en reëel vertolkt, de liveband die een belangrijke rol speelt zowel op de voorgrond als de achtergrond, de verborgen boodschap, de motieven,… . Er zijn veel elementen bespreekbaar in de klaspraktijk die leerlingen dan aan elkaar kunnen linken (bv: hoe ondersteunt de muziek de emoties van Dirk? Hoe toont de band dat zijn emoties opspelen?). Ook kan er, als het niet te privaat is, over gepraat worden op persoonlijk niveau (Wat zijn kleine zaken die jou gelukkig maken? Kan je je inleven in Dirk (zijn emoties/idealisme)? Waarom wel/niet?,…). Zowel op theatraal als persoonlijk niveau zijn er veel elementen nuttig om te behandelen tijdens een les Nederlands. Zelf heb ik er enorm van genoten en vond ik het een vermakelijke avondbesteding. Als ik je nog niet heb kunnen overtuigen, laat ik Spaenc en Hollanders nog een poging wagen om je warm te maken voor hun pakkende en werkelijkheidsgetrouwe voorstelling in onderstaande video. Ik hoop je te hebben geprikkeld en snel jóúw ervaring te kunnen lezen!

Joren

Reacties

  1. Dag Joren

    Toeval bestaat en werkt soms zelfs verrijkend en verruimend. Ik las niet zo lang geleden de volgende uitspraak: “Alles is contingent, maar niet arbitrair.” Daar kan je eens over nadenken binnen het concept ‘toeval’.

    De idealist lijkt me een perfect voorbeeld van integratie tussen de onderwijsvakken Nederlands en rooms-katholieke godsdienst. Taal en cultuur als middel om levensbeschouwelijke thema’s bespreekbaar te maken. Theater op zijn best ... En het is wel duidelijk dat jij er ook van genoten hebt.

    Vorig jaar bezochten wij de voorstelling Morris, die ook een soort muzikale monoloog was, en wij waren daar ook immens van onder de indruk. Muziek kan woorden tot leven brengen en zowel de stem als de boodschap naar een hoger niveau brengen. Denk daar dan Bart Hollanders bij in jouw geval en je kan bijna spreken van een ‘match made in heaven’.

    Dankjewel voor het delen van je ervaringen en je grondige analyse van De idealist. Ik hoop dat de voorstelling volgend jaar ook nog gespeeld wordt, zodat wij er ook van kunnen genieten.

    Groeten

    Gert

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten