Mijn reacties
Hey daar,
Inge!
Toen ik je
blog bekeek, zag ik dat jij ook ‘WIL’ was gaan bekijken, net zoals ik.
Blijkbaar houd jij ook niet van oorlogsfilms! Zoals jij het beschrijft hebben
ze meestal veel heldendaden en moed, wat in WIL helemaal niet het geval is.
Daar wordt het hoofdkarakter eerder de hele tijd ontmoedigd en geconfronteerd
met zijn grote ‘fout’: het helpen vermoorden van de Duitse militair. Of dat dan
weer een werkelijke ‘fout’ van hem is geweest of eerder een juiste actie, is
net zo’n morele dilemma die je aankaartte. Zelf gaan urenlange gevechtsscènes
mij trouwens ook niet aan, dus het was vernieuwend om zoiets niet te zien in
WIL. Opvallend is het hoe onze smaak hier even mooi samenvalt!
Wat WIL zo
uniek maakt voor mij is de manier waarop ik er uren over zou kunnen blijven
praten, maar niet de juiste woorden zou kunnen vinden om me uit te drukken.
Zelfs nu als ik terugkijk naar die ervaring moet ik vaststellen dat ik een
zeker onbehagen gevoel heb. Jij vermeldde ook zo’n gevoel te hebben – dat maakt
dan al twee van ons. Ik gok dat dat vooral komt omdat je moet vaststellen dat
als je je zelf in die situatie bevond, je even machteloos zou zijn als de
personages die we volgden. Het gevoel dat als je opkomt voor verandering en
daardoor gegarandeerd je leven verliest, is te sterk om bij stil te staan. De
inzinking dat je werkelijk niets kan veranderen aan die situatie, hoe graag je
dat ook wil, wens ik dan ook niemand toe.
Tijdens het
bekijken van de film vroeg ik me steeds af in hoeverre deze historisch correct
was, net omdat ik niet verwachtte dat er zo veel antisemitisme en Duitse
collaboratie heerste in onze streken. Ik heb dan ook na afloop van de film
proberen op te zoeken of het verhaal waarheidsgetrouw is, maar daar kon ik
helaas niets over terugvinden, waardoor ik toch even sceptisch bleef.
De drang om
de roman die gekoppeld is aan de film te lezen kwam eigenlijk niet in me op. Ik
ging ervan uit dat de film en het boek overeen zouden stemmen, maar nu ik lees
dat Wils gedachtegang daar meer naar de voorgrond zou worden geschoven, voel ik
me toch meer aangetrokken tot het boek.
Om even
kort twee grote pluspunten en één minpunt van de film te vernoemen: het
Antwerpse accent kon natuurlijk niet ontbreken. Het hielp me wel onverwacht goed
met het inleven in het verhaal. Hoewel het dus logisch is dat dat accent
gehanteerd werd, vind ik het alsnog een belangrijk pluspunt voor mijn ervaring.
Ik genoot ook enorm van het psychologische aspect. Dat werd ook magnifiek
uitgebeeld in de film, vooral dan aan de hand van het karakter van Lode. Zijn
paniekaanvallen waren steeds momenten van pure stilte in de bioscoop. Wel
jammer vond ik hoe hij steeds dieper in de film bleek ‘vergeten’ te worden. Ik
had werkelijk verwacht dat Lode een grotere rol ging spelen dan degene die hij
nu helaas gekregen heeft.
Tevens neem
ik zeker je ideeën voor de klas mee! Oorspronkelijk dacht ik aan een bespreking
van de theatertekens (bv. mimiek, verbale middelen, proxemiek, kostuums,
ruimte, licht, muziek/geluid,…) aan de hand van deze film, maar toen herinnerde
ik me dat dat een thema is in de derde graad, wat dus niet toepasselijk is op
ons. Gelukkig heb jij hier een aantal zeer praktische en handige ideeën
neergepend! Wel vraag ik me af of het verantwoord is om een schokkende film
zoals deze te tonen aan een nog vrij jonge groep leerlingen. Er valt daarover zowel
pro als contra te discussiëren, maar ik vind het wel een idee om even bij stil
te staan.
Tijdens het
schrijven van mijn post was ik bang om al te veel te verklappen van het verhaal
en zo de ervaring te ruïneren voor medestudenten die de film ook wilden
bekijken, aangezien ik echt iedereen aanraad om een rauwe, niet voorgekauwde
ervaring te hebben met het verhaal. Mooi vind ik dus hoe jij met de inhoud
omging in jouw post, en zo niet te veel prijsgeeft maar alsnog de lezer kan
aanmoedigen de film te gaan bewonderen (en het boek te gaan lezen).
Met
vriendelijke groeten!
Joren
Reacties
Een reactie posten