'WIL'

Hier zit ik dan. Nog maar een paar uur geleden zat ik in de cinema naar ‘WIL’ te kijken met mijn moeder. Op voorhand had ik sowieso het idee om eens iets op te zoeken wat mij normaal vrij weinig interesseert, iets waar ik eigenlijk normaal nooit voor zou kiezen. Voor zowel mijn moeder als ik is dat het oorlogsgenre. Zo’n gewelddadige, haatdragende vorm van media verafschuwt ons.

Toen deed ik toch maar het voorstel om net zoiets te gaan bekijken. Ze had reeds wat gehoord over de première van WIL, en enige interesse was aangewakkerd toen ik de lijst van acteurs opzocht, waaronder voor ons enkele bekende namen staan (Stef Aerts, Matteo Simoni, Kevin Janssens, en Koen De Bouw).

Oorspronkelijk verwachtte ik dat het een louter
informatieve film ging zijn waar veel historische termen zouden vallen, maar dat bleek helemaal niet zo te zijn. Integendeel, het emotionele gedeelte van het hele gebeuren werd net behandeld, om te tonen wat net de mentale impact is van zowel het verzet te steunen als joden uit te moeten roeien in 1942.

Eerlijk gezegd, ik werd er stil van. Zelf moest ik weer even bij zinnen komen, wat niet makkelijk is, want mijn gedachten klonken als: “Het is maar film.”, en “Zoiets is wel echt gebeurd, hè.”

Ook moet ik toegeven dat het soms even verwarrend werd, en dat niet alleen ikzelf, maar ook mijn moeder al eens niet meer wist wat er precies gebeurde, en wie nu eigenlijk aan welke kant stond. We hebben er in ieder geval toch al veel over kunnen discussiëren, om uiteindelijk op de conclusie te komen dat het wonderbaarlijk mooi geacteerd was. Zo vond ik het opmerkelijk (maar ook logisch, eigenlijk) hoe er zoveel aandacht werd besteed aan het correct in de tijd kaderen van het stuk. Het Antwerpse dialect, wat consequent doorheen heel de film werd gesproken, zorgde daar vooral mooi voor.

Uiteindelijk heeft gelukkig geen enkel van ons beide spijt dat we de film zijn gaan bekijken. Zo hebben we toch weer wat geschiedenis opgedaan uit ons eigen land (ervan uitgaande dat de algemene gebeurtenissen in de film redelijk waarheidsgetrouw zijn).

Wel moet ik toegeven dat het einde me compleet overrompelde. Was dat het al? Is er niet meer? Het deed me verlangen naar een conclusie, die helaas nooit zou komen.

 

Joren